Türkiye ve Ukrayna: Ticaret İlişkisinin Ayrıntılı Görünümü

Türkiye ile Ukrayna otuz yıldır hatırı sayılır bir ticaret yapıyor. İlişkiyi toplamla değil bileşimle incelemeye değer; çünkü ilginç sorular bileşimde.

Kuzeye ne gidiyor

Makine ve ekipman, araçlar ve komponentler, kimyasallar ve plastikler, inşaat malzemeleri, tekstil ve giyim, işlenmiş gıda ve taze ürün. Kendi başına önemli bir ihracat olan ve mal istatistiklerinde görünmeyen Türk müteahhitlik hizmetleri.

Güneye ne geliyor

Hacimli tarım emtiası — her şeyden önce tahıl, yağlı tohum ve bitkisel yağ; Ukrayna tarihsel olarak Türkiye’nin başlıca tedarikçileri arasında oldu. Metaller ve metal ürünleri. Kimyasal hammaddeler. Kömür ve cevherler.

Yapısal biçim

Ukrayna girdi sağlıyor; Türkiye bitmiş mal ve hizmet sağlıyor. Bu klasik bir tamamlayıcı kalıp ve istikrarlı, ama değer bakımından da asimetrik — işlenmiş mallar ham emtiadan fazla marj taşır ve iki taraf da bunu biliyor.

Ukrayna’nın açıkladığı hedef o zincirde yukarı çıkmak: kendi yağlı tohumunu kırmak, kendi ununu öğütmek, kendi gıdasını işlemek. Bu meşru bir sanayi politikası ve yirmi yılda ticaretin neye benzediğini değiştirir.

Sürtüşme nerede

Her zamanki gibi tarımda. İkisi de siyaseten hassas kırsal kesimleri olan önemli üreticiler ve her serbestleşme konuşması buna toslar.

İzleyeceğim şey

Yeniden inşa müteahhitliği, yeniden kurulan bir ekonomi için makine ve ham emtia yerine Türk pazarına giren Ukrayna işlenmiş gıdası. Üçüncüsü, ilişkinin daha büyük bir versiyonunu değil gerçek bir değişimini temsil edecek olan.

Bu ilişkinin sürtünme noktası tarife değil, iki tarafın da birbirini ucuz tedarikçi sanması. Yirmi yıldır iki ülke arasında çalışan biri olarak söyleyeyim: en iyi işler, fiyat farkı için değil teknik uyum için yapılanlar oldu. İlişkinin büyümesi, kompozisyonun genişlemesine bağlı — aynı beş kalemde derinleşmek bir yere kadar götürüyor.