Tarımın ötesinde kırsal kalkınma

Ukrayna tarımı ticari bir başarıydı ve Ukrayna köyleri o başarı boyunca insan kaybetmeyi sürdürdü. İki olgu da iyi bilinen olgular ve ikisini birlikte tutmak, makul bir kırsal politikanın başlangıcı.

İkisi neden ayrıştı

Modern tarım hektar başına çok az insan çalıştırıyor. Verimli bir tarlanın yarattığı değer işletmeciye, toprak sahibine ve ihracat hesabına yazılıyor; ancak küçük bir kısmı yerel ücret oluyor.

Dolayısıyla bir ilçenin aynı anda rekor üretimi ve azalan nüfusu olabiliyor; hiçbir çelişki olmadan.

Bir ailenin kalmasını gerçekte ne belirliyor

Makul mesafede, öğretmeni olan bir okul. Bir sağlık ocağı ya da hiç değilse bir sağlık noktası. İlkbaharda geçilebilen bir yol. Mobil sinyal ve çalışan bir internet bağlantısı. Ve bir şeyler satın alınacak bir yer.

Bunların hiçbiri tarım politikası değil ve hepsi tarım işgücünün yaşayacak bir yeri olup olmadığını belirliyor.

Yerelleşme neyi değiştirdi

Birleşik topluluklar gelir vergisinden bir pay alıyor ve kendi yatırım harcamalarına karar veriyor. Bu, başka bir yerden gelecek bir kararı onlarca yıl beklemiş topluluklarda görünür sonuçlar üretti: onarılmış okullar, yeni anaokulları, yenilenmiş yerel yollar.

Kapasite farklarını da açığa çıkardı; çünkü yetkin bir yönetimi olan topluluk, aynı bütçeye sahip komşusundan daha iyisini yapıyor.

Tarım dışı işler nerede

İşleme, makine servisi, bahçecilik, ormancılık, gezilecek bir şey olan yerlerde turizm ve bağlantının yeterince iyi olduğu yerlerde uzaktan çalışma.

Sonuç

Tarım ülkenin hayli kısmını finanse ediyor. Kırsalın bundan yararlanıp yararlanmayacağı ayrı bir karar ve tahılla ilgisi olmayan bütçelerde veriliyor.

Verimli tarlanın yanındaki köyün boşalması, mekanizasyonun kaçınılmaz sonucu — ama boşalmanın hızını okul ve klinik belirliyor, hasat değil. Bunu bölge bölge dolaşırken görüyorum: servis noktası açacağım kasabayı seçerken baktığım şey de aynı. Tarım dışı istihdam olmadan kırsal kalkınma, iyi niyetli bir ifadeden ibaret kalıyor.