Molozla ne yapmalı

Yıkılmış binalar; kırık beton, tuğla, çelik, kereste, cam ve yalıtım üretiyor; kafada tutması zor miktarlarda. O malzemeye ne olduğu, yeniden inşadaki daha büyük kararlardan biri ve en az konuşulanlardan.

İki yol

Atık olarak: bir döküm sahasına taşınıyor, arazi işgal ediyor, iki uçta da para tutuyor ve tarımsal ya da kentsel alanı kalıcı olarak elinden alıyor.

Malzeme olarak: ayrılıyor, kırılıyor, eleniyor ve yol alt temeli, temel dolgusu ve yeni betonda agrega olarak kullanılıyor. Molozu üreten aynı yeniden inşa, tam da bundan muazzam miktarda ihtiyaç duyuyor.

Ayırma neden sorunun tamamı

Karışık moloz atıktır; ayrılmış moloz malzemedir. Beton ve tuğla kırılabilir. Donatı çeliği hurda olarak para eder ve kırmadan önce alınmalı. Kereste, plastik ve yalıtım ürünü kirletir.

Ve savaş molozu, sıradan yıkımın taşımadığı iki tehlike taşıyor: eski binalardan asbest ve patlamamış mühimmat. İkisi de malzemenin bir kırıcıya yaklaşmadan önce kontrol edilmesini gerektiriyor ve bütün zinciri güvenli ya da güvensiz yapan şey o kontrol.

Mevzuatın sağlaması gereken

Geri kazanılmış agrega için bir standart; böylece bir yol mühendisi onu güvenle şartnameye yazabiliyor. O standart olmadan geri kazanılmış malzemenin bir şartnamede hukuki yeri yok ve kalitesi ne olursa olsun kimse kullanmıyor.

Kaynağında ayırma yükümlülüğü; çünkü sahada ayırmak ucuz, döküm sahasında ayırmak değil.

Ekonomi

Yıkım sahasında ya da yakınında kırma, iki uzun nakliye ayağını ortadan kaldırıyor: atığın çıkışı ve agreganın girişi. Belli bir büyüklükteki bir projede tek başına bu tasarruf tesisin parasını çıkarıyor.

Moloz, yönetmelik onu atık saydığı sürece maliyet, agrega saydığı andan itibaren malzemedir; aradaki fark tek bir belgede duruyor. Asfalt tarafında geri kazanılmış malzemeyi karışıma katmanın hem ucuz hem teknik olarak sağlam olduğunu yıllardır görüyorum — engel plent değil, o malzemenin sertifikalandırılabilmesi. Yeniden inşanın en ucuz agrega kaynağı, şu anda yıkıntı hâlinde bekliyor.