Sayaç, faturalama ve bir hizmetin ticari temeli

Hemen her enerji reformu ölçülmüş bir miktarı varsayıyor. Tarifeler, destekler, verimlilik teşvikleri ve kayıp azaltımı; hepsi kimin tam olarak ne kadar tükettiğini bilmeyi gerektiriyor ve bilinmediği yerde reform tahminler üzerine tartışıyor.

Isıtma örneği

Bölgesel ısıtma tarihsel olarak tüketime göre değil metrekareye göre faturalandırılıyordu. Bir hane, ne kadar ısı kullandığından bağımsız olarak dairesinin büyüklüğüne göre ödüyordu; yani bir oda fazla sıcak olduğunda pencereyi açmak yerine kapatmak için bir neden yoktu.

Bina düzeyinde ve ardından daire düzeyinde ısı sayacı takmak, ısıtmayı sabit bir ücretten değişken bir ücrete çeviriyor ve bunu yaptığında tüketim hemen düşüyor — yeni bir ekipmanla değil, insanlar onu yönetmeye başladığı için.

Kayıp sorusu

Bir şebekeye giren ile faturalanan arasındaki farka kayıp deniyor. Bir kısmı teknik — kablodaki direnç, boru cidarından ısı — bir kısmı ticari; yani sayaçsız, faturasız ya da ödenmemiş.

İkisini de ölçmeden hiçbirini azaltamazsınız ve onları ayırmak, herhangi bir hizmet iyileştirme programının ilk teşhis adımı.

Akıllı sayaç ne ekliyor

Uzaktan okuma; sayaç okuyucuyu ve tahmini faturayı ortadan kaldırıyor. Kullanım zamanı verisi; elektriğin kıt olduğu anı yansıtan tarifelere izin veriyor. Ve kesintilerin hızlı tespiti; çünkü rapor vermeyi kesen bir sayaç işletmeciye bir şeyin arızalandığını söylüyor.

İşlem sırası

Ölç, sonra doğru faturala, sonra tarifeyi reforme et. Bunları başka sırada yapmak, kimsenin doğrulayamayacağı ve azının kabul edeceği bir reform üretiyor.

Ölçemediğiniz şeyi faturalayamazsınız, faturalayamadığınız şeyi de iyileştiremezsiniz. Bunu en net enerji yoğun müşterilerde gördüm: sayaç takıldıktan sonra tüketim, hiçbir yatırım yapılmadan düşüyor — çünkü ilk kez birileri bakıyor. Sayaç, verimlilik programlarının önkoşulu değil, çoğu zaman kendisidir.