Kimsenin öngörmediği ihracat sektörleri

Serbest ticaret anlaşması müzakere edilirken kamusal tartışma tarım ve metaller üzerineydi. Onun altında en hızlı büyüyen sektörler kimsenin tartıştığı sektörler değildi.

Ne büyüdü

Mobilya: Avrupa perakendecilerine ve üreticilerine bileşen ve bitmiş parça.

Otomotiv için kablo demetleri ve kablo takımları; batı sınırına yakın tesislerde yapılıp birkaç yüz kilometre ötedeki montaj hatlarına günlük gönderiliyor.

İşlenmiş gıda: yağlar, şekerleme, meyve suyu konsantresi, dondurulmuş meyve ve sebze.

Ve bir dizi hafif imalat: fason giyim, ambalaj, plastik ve metal bileşenler.

Ortak noktaları

Sermayeye göre işgücü yoğunlar; ücret farkının gerçek bir avantaj ürettiği yer burası.

Taşımaya duyarlılar: değere göre ağır ya da hacimli; yani müşteriye yakınlık önemli ve alıcıdan üç yüz kilometre uzaktaki bir tesis üç bin kilometre uzaktakini yeniyor.

Belgelendirme istiyorlar ama muazzam sermaye değil: bir mobilya fabrikası ya da bir demet tesisi, bir çelik fabrikasının aksine yönetilebilir bir yatırım.

Ve bir başkasının tedarik zincirinin içinde duruyorlar; yani müşteri, tedarikçinin başarılı olmasında çıkarı olan bir üretici.

Bunun düşündürdüğü

Buradaki gerçekçi sanayi fırsatı ulusal şampiyonlar kurmak değil. Avrupa imalatına, ölçekli ve sınıra yakın, güvenilir bir ikinci kademe tedarikçi olmak.

Bu daha az heyecanlı bir öneri ve gerçekte işleyen de bu.

Kimsenin öngörmediği ihracat kalemlerinin ortak yanı, hepsinin emek ve mesafe avantajını birleştirmesi: Avrupa’ya yakın, kalifiye ve maliyeti rekabetçi. Bu üçlü benim müşteri portföyümde de aynı yönü gösteriyordu. Tahminlerin tutmamasının sebebi, tahmin edenlerin hammaddeye bakıp atölyeye bakmaması.