Holdingler, çiftlikler ve haneler

“Ukrayna tarımı”ndan tek bir şeymiş gibi söz etmek açıkladığından fazlasını gizliyor. Üç ayrı sistem var ve birine yarayan bir politika çoğu zaman diğerlerine hiçbir şey yapmıyor.

Holdingler

Kiralanmış toprakta on binlerce ya da yüz binlerce hektar işleyen çok büyük işletmeciler; kendi depoları, makine filoları, agronomları ve çoğu zaman kendi ihracat masaları var.

İhracat için emtia ürünleri yetiştiriyor, uluslararası borçlanıyor ve sektörün dış ticaret istatistiklerinde görünen kısmı bunlar.

Orta ölçekli çiftlikler

Birkaç yüz ile birkaç bin hektar arasında aile ya da ortaklık işletmeleri. Makineleri var ama yeterli deposu yok; hasatta satıyor, girdi tedarikçilerinden borçlanıyor ve krediye en çok sıkışan grup bunlar.

Tarımsal makbuzların, depo sertifikalarının ve toprak piyasasının en çok önem taşıdığı ve finansmandaki küçük bir iyileşmenin en çok sonucu değiştirdiği kesim burası.

Haneler

Bir hektar ve altı parseller, elle işleniyor; patates, sebze, meyve, yumurta ve süt üretiyor. Toplu olarak bazı ürünlerin çok büyük bir payını, ihracatın ise neredeyse hiçbirini oluşturuyorlar.

Büyük ölçüde resmî finansal sistemin dışındalar ve kredi araçlarından çok kırsal altyapı, yerel pazarlar ve ulaşımdan etkileniyorlar.

Ayrım neden önemli

İhracat koridoru politikası holdinglere yarıyor. Kredi reformu orta ölçekli çiftliklere. Kırsal yollar, yerel pazarlar ve kooperatif toplaması hanelere.

Bunlardan herhangi birini “çiftçilere” destek diye duyurmak kesinlikten uzak ve siyasi tartışma genellikle tam da o kesinsizlikte başlıyor.

Üç ayrı tarımın aynı toprakta çalışması, benim müşteri listemde üç ayrı satış modeli demek: holdinge ihale, orta ölçekliye finansman, haneye hiç. Politika tartışmalarının çoğu bu üçünü tek bir “çiftçi” sayıyor ve bu yüzden hiçbirine tam oturmuyor. Ayrımı yapmayan her destek programı, parayı zaten en güçlü olana veriyor.