Tarife Kotaları: Bal İhracatında Kotanın Hızla Dolması

Bir ticaret anlaşması kapsamındaki tercihli erişim çoğu zaman sınırsız değildir. Hassas tarım ürünlerinde tarife kotası olarak gelir: gümrüksüz giren sabit bir yıllık hacim ve ötesinde tam tarifenin uygulanması.

Kotalar nasıl tahsis ediliyor

İki ana yöntem var ve fark bir ihracatçı için muazzam önemli.

Önce gelen alır: kota bir tarihte açılıyor ve gümrüğü ilk geçen tüketiyor. Bu bir izdiham üretiyor. İhracatçılar sevkiyatları önceden sınıra konumlandırıyor ve yılın ilk dakikalarında gümrüklüyor; o gün hazır olmayan bir şirket kotayı bitmiş bulabiliyor.

Lisanslama: ithalatçılar önceden tahsis için başvuruyor ve bir pay alıyor. Daha yavaş, daha idari ve stoğu önceden konumlandıracak sermayesi olmayan firmalara hayli daha adil.

Tükenme size ne söyler

Günler içinde dolan bir kota, piyasanın alacağının hayli altında belirlenmiştir. Bal, kanatlı, şeker, mısır ve birkaç başka Ukrayna ürünü çoğu yıl kotalarını neredeyse anında tüketti.

Bu bir piyasa başarısızlığı değil; bir politika tercihi ve teknik bir formalite gibi değil öyle tarif edilmeli.

Serbestleşme dönemi

Otonom ticaret önlemleri bir dönem boyunca kotaları ve gümrük vergilerini tümüyle askıya aldı; bu, kısıtsız erişimin neye benzediğini gösterdi — hayli yüksek hacimler ve komşu üye devletlerdeki üreticilerle siyasi sürtüşme.

Bir ihracatçı ne yapmalı

Ürününüz için tahsis yöntemini bilin, açılış tarihini bilin ve o tarihte hazır olacak lojistiği kurun. Ve yalnızca kotanın içinde işleyen bir iş modeli kurmayın; çünkü kota hacimleri ticari değil siyasi bir değişkendir.

Üç günde dolan bir kota, bir koruma değil bir yarış. Bu tür kotalarda ihracatçının işi ürün hazırlamak değil, takvim yönetmek: yılın ilk saatinde gümrükte olmak. Bunu kendi ithalatımda da yaşadım — kota yönetimi, ticaretin en az konuşulan ama en çok fark yaratan becerilerinden biri.