Yenilenebilirler, öncesi ve sonrası

Ukrayna kısa sürede büyük bir güneş ve rüzgâr sektörü kurdu, sonra bir ödeme krizi yaşadı, sonra sektörü farklı bir temelde yeniden kurdu. Dizi, herhangi bir yerde yenilenebilir destek tasarlayan herkes için öğretici.

Destek şeması

Bir alım garantisi tarifesi — devlet, yenilenebilir üretimi uzun bir süre boyunca sabit ve cömert bir fiyattan almayı garanti etti. Tam da amaçlandığı gibi işledi: yatırım hızla geldi ve kapasite tahminlerden çok daha hızlı büyüdü.

Nerede ters gitti

Tarife erken yatırımı çekmek için yüksek belirlendi ve teknoloji maliyetleri düşerken indirilmedi. Güneş ekipmanı fiyatları dünya genelinde çarpıcı biçimde düştü, garantili fiyat yerinde kaldı; böylece sektör aşırı kârlı hale geldi ve kendisini finanse eden mekanizmadan hızlı büyüdü.

O mekanizmanın bedelini nihayetinde devlet alıcısı üzerinden diğer elektrik tüketicileri ödedi ve aritmetik tutmaz oldu. Borçlar birikti, yatırımcılara ödeme yapılmadı ve bir yeniden yapılandırmanın müzakere edilmesi gerekti.

Ders

Bir alım garantisi tarifesinde baştan otomatik azalma olmalı — düşen teknoloji maliyetlerini izleyen programlı bir indirim. Bunu atlayan her ülke aynı krizi yaşadı ve Ukrayna ne ilkti ne de en kötüsü.

Sektör şimdi nerede

Sabit tarife yerine ihaleler; fiyatı tahmin etmek yerine keşfediyorlar. Özel bir alıcının doğrudan bir üreticiyle sözleşme yaptığı kurumsal elektrik alım anlaşmaları. Ve 2022’den beri, iklim politikasıyla hiçbir ilgisi olmayan nedenlerle depolamalı dağıtık yenilenebilirler için güçlü bir pratik gerekçe: bataryası olan bir hastane güneş kurulumu hastaneyi çalışır tutuyor.

Cömert bir teşvik, bir sektörü hızla kurar ve aynı hızla yanlış insanları çeker. Bunu makine pazarında da gördüm: destek varken herkes tedarikçidir, destek bitince kimin servis ağı olduğu ortaya çıkar. Ukrayna’nın yenilenebilir tecrübesi bana en çok şunu düşündürdü — bir teşvik tasarlarken sorulacak soru “kimi çeker” değil, “destek kalkınca kim kalır”.