Batı Balkanlar ve gecikmenin maliyeti

Ukrayna, aday olarak yıllar geçiren ilk ülke değil. Batı Balkanlar’daki birkaç devlet on yılı hayli aşkın süredir adaylık statüsünde ve deneyimleri mevcut en yararlı karşılaştırma malzemesi.

Orada ne ters gitti

Öncelikli olarak bir reform başarısızlığı değil. O ülkelerin birkaçında hatırı sayılır mevzuat uyumu sağlandı. Başarısız olan, emekle görünür ilerleme arasındaki ilişkiydi.

Bir ülke zor reformları tamamladığında ve süreç ilerlemediğinde — çoğu zaman kendi performansıyla ilgisiz nedenlerle, üye devletlerle ikili ihtilaflar dahil — reformun iç siyasi getirisi sıfıra düşüyor.

Bunun ürettiği

Reform yorgunluğu. Sevilmeyen değişikliklere siyasi sermaye harcamış ve karşılığında görünür hiçbir şey almamış bir hükümet harcamayı bırakıyor.

Üyeliğin kendisine kamu desteğinin düşmesi; bu da seçim teşvikini tümüyle ortadan kaldırıyor.

Ve koşulsuz fayda sunan alternatif ortaklara açılan bir kapı; bütün sürecin önlemeyi amaçladığı sonuç.

Ukrayna için ne çıkıyor

Momentum gerçek bir kaynak ve sonlu. Ukrayna’da üyeliğe kamu desteği şu anda olağanüstü yüksek ve yüksek olmasının nedeni varış noktasının ulaşılabilir hissettirmesi. Reform tamamlanmış ve ilerleme olmamış bir on yıl geçerse o destek, başka yerlerde aşındığı gibi aşınacak.

İki tarafın da çıkarması gereken

Ukrayna için: ne olursa olsun işi yapın; çünkü hazır varmak kontrol ettiğiniz tek değişken.

Birlik için: sürecin inandırıcılığı başlı başına araçtır. Katılımın gerçekleşeceğine inanan bir aday reform yapar; inanmayan bırakır — ve Balkanlar bunu, işin içindeki herkese hayli maliyetle gösterdi.

Gecikmenin bedeli, bir yatırımcının en iyi bildiği şeydir: belirsiz süre, projeyi öldürmez ama finansmanını pahalılaştırır. On yıl aday kalan bir ülkede şirketler karar vermeyi bırakıyor ve nitelikli insan gidiyor. İki tarafın da çıkaracağı ders şu — takvim vermek, taviz vermekten daha ucuz.