Komşuluk Politikasından AB Üyelik Müzakerelerine

Yıl yıl izlendiğinde süreç bir dizi tıkanma gibi görünüyordu. Yirmi yıl boyunca izlendiğinde oldukça tutarlı bir ilerleme ve diziyi ortaya koymak bunu görünür kılıyor.

Aşamalar

İş birliği için bir çerçeve sunan ve açıkça üyelik perspektifi sunmayan bir komşuluk politikası; zamanın dürüst konumuydu ve öyle olduğu için kırgınlık yarattı.

Sonra derin bir serbest ticaret alanıyla bir ortaklık anlaşmasının müzakeresi — hayli daha esaslı bir araç, kapsamlı hukuki yaklaştırma gerektiriyordu ve 2013 siyasi krizinin konusuydu.

Sonra yürürlüğe girmesi ve ticaret alanının işlemesi.

Sonra vize serbestisi; belirli bir reform listesi gerektirdi — biyometrik belgeler, yolsuzlukla mücadele kurumları, veri koruma, göç yönetimi — ve sıradan insanların kullanabileceği bir fayda getirdi.

Sonra adaylık statüsü, sonra müzakerelerin açılması.

Her aşama gerçekte ne gerektirdi

Her seferinde beyan değil iç mevzuat ve kurumlar. Ortaklık anlaşması yüzlerce sayfa ek içeriyor; her biri bir direktifi ve bir son tarihi adlandırıyor.

İş baştan sona teknikti ve siyasi anlar, birikmiş teknik işin tanındığı noktalardı.

Fark edilmeye değer örüntü

Her aşama, o zaman daha fazlasını istemeyenlerce bir son nokta, daha fazlasını isteyenlerce yetersiz diye tarif edildi. Her seferinde ikisi de yanıldı.

Yirmi yılın öğrettiği

Hareket edenin teknik iş olduğunu, siyasi tanınmanın onu izlediğini ve tanınmanın kimsenin öngörmediği anlarda geldiğini.

Yirmi yılı tek tek yaşayan biri olarak söyleyebilirim: her aşama, yaşandığı anda öncekinden yalnızca biraz ileri görünüyordu. Gidişat ancak geriye bakınca net. Bu bana kendi işimi de hatırlatıyor — büyüme hiçbir yıl belirgin değildi, on yılın sonunda belirgindi. Fark eden şey sıçrama değil, yönün hiç değişmemesi.