Sonunda denetleyen denetim

2014 ile 2017 arasında Ukrayna’da faaliyet gösteren banka sayısı kabaca yarıya düştü. Bir bankacılık sisteminin başına gelen olağan bir şey değil ve nedenini anlamak sonrasında olanların çoğunu açıklıyor.

O bankaların çoğu gerçekte neydi

Olağan anlamda banka değil. Hatırı sayılır bir kısmı, halktan mevduat toplayıp bunu bankanın kendi sahibine ait işletmelere ödünç vermek için vardı. Bu ölçekte ilişkili taraf kredilendirmesi bir bankacılık riski değildir; başkalarının birikimini bir sahibin işletme sermayesine çevirme mekanizmasıdır.

Diğerleri parayı ülke dışına çıkarma araçlarıydı ve bazıları esasen boştu — dairesel ortaklık yapılarıyla kâğıt üzerinde var olan sermaye.

Denetim ne yaptı

Nihai gerçek faydalanıcıların açıklanmasını zorunlu kıldı; en önemli tek adım bu. Bir bankanın sahibini bilmeyen bir düzenleyici ilişkili taraf kredisini tespit edemez.

Gerçekte neyin tahsil edilebilir olduğuna dürüstçe bakan kredi portföyü tanı incelemeleri. Sermaye artırım şartları. Ve bunları karşılayamayan ya da karşılamayan bankaların kapatılması.

Maliyet

Hatırı sayılır ve kamu tarafından üstlenildi: mevduat güvence ödemeleri, en büyük batık kurumun kamulaştırılmasının mali maliyeti ve yeniden kurulması yıllar alan güven kaybı.

Bunu temiz bir başarı olarak tarif eden, doğru tarif etmiyordur.

Yine de neden doğruydu

Çünkü içi boş kurumlarla dolu bir bankacılık sistemi bir şoku atlatamaz ve 2022’de çok büyük bir şok geldi. Onu karşılayan sistem daha küçük, düzgün sermayelendirilmiş ve dürüstçe denetlenmişti; ve tuttu. Sekiz yıl önce alınmış acı verici bir kararın getirisi bu.

Yarısı kapanan bir sistemde kalanların ayakta durabilmesi, denetimin işini yaptığını gösteriyor — ve bedeli ödeyenlerin bir kısmı masumdu, bunu da söylemek gerekiyor. Bizim de bir hesabımız donmuştu. Buna rağmen doğru olduğunu düşünüyorum, çünkü ertelenen her temizlik daha büyük bir faturayla geri geliyor.