Yaralı dönenler için tasarlamak

Erişilebilirlik gereksinimleri imar yönetmeliğinde önce de vardı ve yaygın biçimde göz ardı ediliyordu; etkilenen insanların az olduğu ve şikâyet etmeyeceği varsayımıyla. Bu varsayımın iki yarısı da doğru olmayı bıraktı.

Gereklilik gerçekte neyi kapsıyor

Girişlerde kotsuz ya da rampalı erişim; göstermelik bir eğim değil bir insanın gerçekten çıkabileceği bir eğimle.

Binaların içinde kapı genişlikleri, koridor genişlikleri ve dönüş çemberleri.

Çok katlı kamu binalarında ve tanımlı bir yüksekliğin üstündeki konutlarda asansör.

Erişilebilir sıhhi tesisler.

Ve kamusal alanda: indirilmiş bordürler, hissedilebilir yüzeyler, yavaş yürüyen birine göre ayarlanmış geçiş süreleri ve kotsuz binişli ulaşım.

Tasarım aşamasında neden ucuz, sonradan neden pahalı

Binaya tasarlanmış bir rampa neredeyse hiçbir şeye mal olmuyor. Bitmiş bir binaya eklenmiş bir rampa hayli pahalı ve genellikle ne olduğu gibi görünüyor.

Aynısı kapı genişlikleri, asansör kuyuları ve banyo ölçüleri için geçerli: hepsi çizimde bedava, inşa edildikten sonra yapısal.

Pratikte ne değişti

Uygulama; çünkü artık uygun olmayan bir binayı işaret edecek ve dinlenecek insanlar var ve çünkü yeniden inşa finansman koşulları giderek uyumu bir ödeme koşulu olarak istiyor.

Tasarım kültürü, daha yavaş. Bunu düşünmeden eğitilmiş mimarlar öğreniyor.

Kullanmaya değer çerçeve

Bu bir azınlığa uyarlama değil. Herkes eninde sonunda erişilebilir tasarımı kullanıyor: bebek arabasıyla, bavulla, kırık bacakla ya da basitçe yaşlanınca. En az hareketli kullanıcıya göre tasarlanmış bir bina herkes için daha iyi işliyor; bütçe sahibini ikna eden argüman bu.

Erişilebilirliği tasarım aşamasında koymak yüzde bir, sonradan koymak yüzde on beş — bu oranı yıllarca fiyat listelerinde gördüm. Ama asıl mesele oran değil: herkes eninde sonunda erişilebilir tasarımı kullanıyor, bebek arabasıyla da, yaşlanınca da. Şimdi yapılan bina, önümüzdeki elli yılın nüfusuna hizmet edecek.