Yeniden İnşayı Gerçekleştirecek İş Makineleri

Yeniden inşa tartışması neredeyse tümüyle finansal terimlerle yürütülüyor. Fiziksel kısıt en az onun kadar bağlayıcı ve daha erken geliyor.

Gerçekte gereken

Hasarlı yapıları temizlemek için ekskavatörler ve yıkım makineleri. Molozu işlemek için kırma tesisleri. Sahalara yakın beton santrali kapasitesi; çünkü beton uzağa gidemez. Üç kattan yükseği için vinç kapasitesi. Ve malzemeyi iki yönde taşımak için çok sayıda kamyon.

Bunların hiçbiri anında ithal edilemez ve çoğu, eğitilmesi gereken insanlarca kullanılıyor.

Moloz meselesi

Yıkılmış binalar muazzam miktarda kırık beton ve tuğla üretiyor. Atık sayılırsa taşınması ve dökülmesi para tutuyor ve arazi işgal ediyor.

Kırılıp elendiğinde aynı malzeme yol alt temeli ve dolgu oluyor; aynı yeniden inşanın aynı derecede muazzam miktarda ihtiyaç duyduğu şey. Bu dönüşümün ekonomisi iyi ve engel ilke değil, ekipmanın yerleştirilmesi.

İyi yapmak ayırmayı da gerektiriyor; çünkü savaş hasarından çıkan moloz patlamamış mühimmat, asbest ve donatı çeliği içerebilir ve her biri farklı elleçleme istiyor.

İşgücü tarafı

İnşaat, aynı anda hem seferberliğe hem göçe işçi kaybetmiş bir sektör. Makine operatörleri, kaynakçılar ve şantiye mühendisleri kıt kategoriler; dolayısıyla tam da bu mesleklerde mesleki eğitim bir yeniden inşa politikası.

Sonuç

Harcama kapasitesinden hızlı gelen para, bina değil fiyat enflasyonu üretir. Kapasiteyi şimdi kurmak, paranın sonra işlemesini sağlayan şey.

Bu, benim doğrudan işim. Yeniden inşa hesaplarında ekskavatör sayısı yazılır, kırıcı kapasitesi yazılmaz — oysa moloz işlenmeden hiçbir şantiye başlamıyor. Filo planlarken sorulacak soru “kaç makine” değil, “kaç makine aynı anda çalışır durumda”; ikisi arasındaki fark yedek parça deposu ve servis ekibidir, ve o fark hiçbir bütçede görünmüyor.