Yeniden inşa ölçeğinde malzeme tedariki

Yeniden inşa, bir para sorunu olmadan önce bir malzeme sorunudur. Metraj listesine dört girdi hâkim ve her biri farklı davranıyor.

Çimento

Yurt içinde üretiliyor, enerji yoğun ve ithal etmesi zor; çünkü ton başına ucuz ve taşıması pahalı. Bir çimento fabrikası birkaç yüz kilometrelik bir yarıçapa hizmet ediyor; ötesinde navlun ürün maliyetini aşıyor.

Dolayısıyla asıl etken yurt içi kapasite ve o da fırın müsaitliğine ve onları çalıştıracak elektrik ile yakıta bağlı.

Donatı çeliği

Hurdadan ve birincil çelikten yurt içinde üretiliyor ve gerektiğinde ithal edilebiliyor. Kısıt haddehane kapasitesi ve onu döndürecek elektrik.

Yıkım molozu bir hurda kaynağı; bu da moloz sorusunu doğrudan çelik tedarikine bağlıyor.

Bitüm

Bir rafineri ürünü ve ithal edilmesi en olası olanı. Depolama önemli; çünkü sıcak tutulması gerekiyor, yani tedarik zinciri planlaması yalnızca sevkiyatı değil terminallerde ısıtmalı tank kapasitesini de içeriyor.

Agrega

Ocaktan çıkıyor, ağır, ucuz ve herhangi bir inşaat programındaki en büyük tek tonaj. Taşıma maliyeti tümüyle baskın: sahaya elli kilometre uzaktaki bir ocak, ocak başı fiyatı ne olursa olsun iki yüz kilometre uzaktakini yeniyor.

İşlenmiş molozdan geri kazanılmış agrega tam da bu mantıkla yarışıyor ve bulunduğu yerde kazanıyor.

Beklenecek fiyat etkisi

Zamanda yoğunlaşmış talep dördünün de fiyatını yükseltiyor. İşi bölgesel olarak aşamalandıran ve malzemeyi çok yıllı koşullarla sözleşmeye bağlayan bir program, her şeyi bir anda ihale edip satıcı piyasasının nasıl bir his olduğunu keşfeden bir programdan daha çok inşaat satın alıyor.

Bu dört kalemin üçüyle her gün uğraşıyorum ve aralarındaki en kritik farkı söyleyeyim: çimento ve agrega yerel olmak zorunda, bitüm ve çelik ise ithal edilebilir. Bu yüzden fiyat baskısı her dördünde aynı anda gelmiyor — önce yerel olanlarda çıkıyor, çünkü fabrika kurmak gemi beklemekten uzun sürüyor. Darboğazı ithalatta arayanlar yanlış yere bakıyor.