Kamu Özel İş Birliği Projeleri Neden Sınırlı Kaldı?

Ukrayna’nın yıllardır bir kamu-özel ortaklığı çerçevesi var ve bu kapsamda tamamlanmış büyük proje sayısı hâlâ az. Nedenini anlamak önemli; çünkü yeniden inşanın bu araca ihtiyacı olacak.

Bir KÖO gerçekte neyi gerektiriyor

Yirmi yıl boyunca ne istediğini tanımlayabilecek bir kamu otoritesi. Özel tarafın güvenebileceği bir gelir akışı — ya kullanıcı ödemeleri ya devletten kullanılabilirlik ödemeleri. Riskin, onu yönetebilecek olana tahsisi. Ve bir hükümet değişikliğinin projeyi bitirmeyeceği kadar sağlam bir sözleşme.

En sık başarısız olan son şart ve yalnızca Ukrayna’da değil.

Projeler burada neden takılıyor

Hazırlık kapasitesi. Bir KÖO, ihaleden önce fizibilite, hukuki yapılandırma ve finansal modelleme gerektiriyor ve bir belediye bunu kendi bütçesinden finanse edemiyor.

Finanse edilebilirlik. Bir kreditörün, gelirin gerçek olduğundan ve karşı tarafın yirmi yıl ödeyeceğinden tatmin olması gerekiyor. Karşı taraf ödeme sicili değişken bir devletse bunu savunmak zor.

Ve siyasi dayanıklılık. Yatırımcılar seçimlerden sonra yeniden müzakere edilen projeler izledi ve bunun hafızası sonraki her işlemi etkiliyor.

Ne işe yaradı

Liman imtiyazları; başarılı oldular çünkü varlık net tanımlıydı, gelir bütçeye bağlı değil ticariydi ve işin içindeki uluslararası finans kuruluşları kreditörlere güven verdi.

Şablon bu: tanımlı bir varlık, ticari bir gelir akışı, devletin yanında inandırıcı bir ortak.

Şimdi neden önemli

Yeniden inşa bu yolla teslim edilebilecek hayli altyapı içeriyor — atık, su, ısıtma, ulaşım terminalleri. Edilip edilmeyeceği hazırlık kapasitesine bağlı ve bu şimdiden finanse edilebilir.

Kanunun olması ile projenin olması arasındaki fark, kimin riski taşıdığının yazılı olup olmadığıdır. Kamu tarafı talebi garanti etmek istemiyor, özel taraf ise garantisiz girmiyor; arada duran her proje yıllarca beklemede kalıyor. Bu boşluğu kapatan tek şey, ilk birkaç projenin gerçekten tamamlanması — örnek, mevzuattan daha ikna edici.