Halk hekimliği ve köy şifacısı

Her köyde hastalığı tedavi eden biri vardı ve pratiği, birlikte reddetmek ya da romantikleştirmek yerine ayrılmaya değer üç epey farklı şeyi birleştiriyordu.

Bitkiler

İşleyen bir farmakoloji; çoğu sağlam. Ateş ve ağrı için söğüt kabuğu; aspirinin türetildiği bileşiği içeriyor. Yaralar için civanperçemi. Sindirim için papatya ve nane. Enfeksiyon için sarımsak ve bal.

Bunlar hazırlama, doz ve toplama mevsimi bilgisiyle kullanılıyordu; sözlü olarak ve gerçek bir kesinlikle aktarılmıştı. Kayda değer bir kısmı modern farmakopede yer alıyor.

Okumalar

Söylenen formüller; sık sık doğrudan hastalığa hitap edip gitmesini emrediyor, bazen açıkça Hristiyanlık öncesi bir biçimde, sonradan Hristiyan adları eklenmiş.

Bunlar hastalığa etki etmiyordu. Hastaya etki ediyordu ve bir şifacının tedavi ettiğinin çoğu zaten kendi kendini sınırlayan şeylerken, ayrım kulağa geldiğinden az önemli.

Çerçeve

Hastalık açıklanıyordu: bir cereyandan, bir kıskançlıktan, bir korkudan, çiğnenmiş bir kuraldan. Bir açıklama korkuyu azaltıyor ve hastanesi olmayan bir köyde korkmuş bir hasta yalnızca korkudan gerçek tehlikedeydi.

Şifacının ayrıca itibarı, zamanı ve dikkati vardı; bu, birçok hastanın bugün aldığından fazla.

Nerede zarar verdi

Cerrahi, doğum müdahalesi ya da antibiyotik gereken vakalarda; gecikmenin öldürücü olduğu yerde. Bu, geri kalanın yanında açıkça söylenmeli.

Ne hayatta kalıyor

Bitki bilgisi; mutfaklarda ve eczanelerde. Geri kalanı etnografya olarak hatırlanıyor ve doğru yeri orası.

İşe yarayan otları, yaramayan sözleri ve ikisinden de önemli olan çerçeveyi ayırmak, sağlık alanında yorum yapacak biri olmadığım için benim işim değil. Zarar verdiği yerleri de yazının kendisi söylüyor. Söyleyebileceğim tek şey, hekimin olmadığı bir yerde birinin olmasının hiç kimsenin olmamasından farklı olduğu.