Organik üretim ve Avrupalı alıcı

Ukrayna, Avrupa’nın önemli organik hammadde tedarikçileri arasında — tahıllar, yağlı tohumlar, baklagiller, meyveler ve bal — ve neredeyse hiçbiri tüketiciye ambalajında Ukrayna adıyla ulaşmıyor.

Organik sertifikasyon nasıl işliyor

Sertifika, akredite bir kuruluşça belirli bir işletmeciye, toprağın organik olarak işlendiği ama çıktının organik olarak satılamadığı bir geçiş döneminin ardından veriliyor. Bariyer o geçiş dönemi: iki ya da üç yıl daha yüksek maliyet ve geleneksel fiyat.

Sertifikalandıktan sonra işletmeci yılda bir denetleniyor ve sertifika tanımlı tarlaları ve tanımlı ürünleri kapsıyor. Arazi ya da ürün eklemek, sertifikayı varsaymak değil genişletmek demek.

Ukrayna organiği neden rekabetçi

Ölçek, toprak ve bazı bölgelerde görece düşük girdi yoğunluğuyla başlama noktası; bu, geçişi başka yerlerdeki yoğun işlenmiş araziden daha az maliyetli kılıyor.

Marj nereye gidiyor

Yurt dışına. Ukrayna organik buğdayı bir ülkede un, başka bir ülkede ekmek oluyor ve her adımda eklenen değer olduğu yerde kalıyor. Üretici emtia marjını alıyor ve ötesini almıyor.

Daha fazlasını almak ne gerektirir

Ukrayna içinde organik standartlara sertifikalı işleme; bu, tarla üretiminden ayrı bir sertifikasyon. Ambalajlama ve etiketleme kapasitesi. Ve hepsinden zoru, bir tüccarla değil bir perakendeciyle ilişki; çünkü tüketici marjının gerçekte durduğu yer perakende raf listeleri.

Bunların hiçbiri ulaşılmaz değil. Organiği bir tarım pratiği değil bir gıda işi saymayı gerektiriyor ve bu, bir şirketin zincirde nerede durmak istediğine dair bir karar.

Kendi ürününü başkasının markası altında satmak, sanayide de bilinen bir seçim: hacim garantili, marj düşük, müşteri sizi tanımıyor. Ekipman tarafında buna fason denir ve çıkmak zordur, çünkü marka kurmak yıllar alır. Marjı yakalamak isteyen üreticinin ilk yatırımı sertifikaya değil, ambalaja ve dağıtım kanalına olmalı.