Fatih Şahin Фатіх Шахін Ukrayna, iş dünyası ve uluslararası deneyimler — 2004’ten bu yana
Enerji ve Altyapı

Kömür bölgeleri ve yönetilen bir geçiş

Bir kömür madenini kapatmak iki yıl süren bir mühendislik işi, yirmi yıl süren bir toplumsal iştir. İkisini karıştırmak geçişlerin başarısızlık biçimidir.

2008. Донецк
Fotoğraf: Andrey Butko · CC BY-SA 3.0

Ukrayna kömür madenciliği onlarca yıldır daralıyor ve nedenlerinin iklim politikasıyla ilgisi yok: erişilebilir damarlar tükendi, kalanlar derin ve pahalı ve ayakta kalan madenler sübvansiyonla kaldı.

Küçük bir kasabada maden gerçekte nedir

Sadece bir işveren değil. Maden çoğu zaman ısıtma santralinin, spor salonunun, kliniğin, konut stokunun bir bölümünün ve çocukları yan kasabadaki okula götüren otobüsün sahibi ya da finansörüdür.

Kapanmanın hiçbir zaman yalnızca sınai bir karar olmamasının nedeni bu. Maden kapandığında ısı arzı bir gecede belediye sorunu oluyor ve belediye en büyük vergi mükellefini henüz kaybetmiş oluyor.

Avrupa emsalleri ne gösteriyor

Bunu iyi yöneten bölgeler üç şey yaptı. Son maden kapanmadan, geçişi finanse edecek gelir hâlâ varken başladılar. Fiziksel sahaya yatırım yaptılar — ıslah, arazi, bağlantılar — çünkü terk edilmiş bir sanayi alanı hiçbir şey çekmez. Ve her madenci kasabasının benzer bir işverenle ikame edilemeyeceği konusunda dürüsttüler; bazı insanlara taşınmaları için yardım edilmesi gerekti ve insanlara taşınmalarında yardım etmek meşru bir politikadır, yenilgi itirafı değil.

Kötü yönetenler ise yerel olarak var olmayan işler için yeniden eğitim programları duyurdu.

Ukrayna’nın özel konumu

Kömür havzasının büyük bölümü 2014’ten beri hükümet kontrolü dışında ve geri kalanın çoğu savaştan doğrudan etkilendi. Bu planlamayı zorlaştırıyor ve aynı zamanda ileride yapılacak yeniden inşayı bir fırsata çeviriyor: bu bölgeler zaten yeniden inşa edilecek ve neyin inşa edileceği geçişin başarılı olup olmayacağını belirleyecek.

Dürüst sonuç

Yönetilen bir geçiş pahalıdır. Yönetilmeyen daha pahalıdır ve fatura nüfus kaybı, işsizlik ve hiç toparlanmayan kasabalar olarak gelir. Bütün argüman bu karşılaştırmadır.

Yol ve altyapı projeleri beni bu kasabaların birçoğuna götürdü. Bir tesisin kapanması orada bir istihdam kalemi değil, kasabanın kendisidir: okulu, ısıtması, hafta sonu. Kapatma takvimi bir mühendislik meselesi, sonrası ise yirmi yıllık bir mesele — ve ikisini aynı bütçe satırında toplayan her plan, gördüğüm kadarıyla sahada çöküyor.

İlgili yazılar

Yorumlar

Bir şey eklemek isterseniz buyurun. Yorumlar yayımlanmadan önce benim onayımdan geçiyor.

Onaydan sonra yayımlanır.