Hasat sonu ve son demet

Tarım yılının iki törensel sonu var: tahıl içeri girdiğinde pratik olanı ve Noel’deki takvimsel olanı. Bu gelenekte ikisi bir nesneyle bağlanıyor.

Biçmenin sonu

Tarladaki son tahıl kümesi sona kadar biçilmeden bırakılıyor ve biçilmesi dikkatle yapılıyordu. Ondan bir çelenk örülüyor, çiçeklerle süsleniyor ve son demet bağlanıyordu.

Çelenk geri taşınıp bir şarkıyla hane reisine ya da toprak sahibine sunuluyordu ve bir yemek oluyordu.

Bekleyen demet

Son demet saklanıyordu. Birçok bölgede sonradan Noel’de evin köşesinde didukh olarak duran demet oydu — kış bayramı boyunca varlığı takvimdeki en ısrarlı âdetlerden biri olan demet.

İlginç kısım o bağlantı: bir tarım yılının sonundan gelen tahıl, yılın dönüşü boyunca evde duruyor ve bazı pratiklerde tanesi ilkbaharda ilk ekilen ya da sürüye verilen oluyor. Bir çemberi kapatıyor.

Şarkılar

Hasat şarkıları halk repertuvarında ayrı bir kategori; yılın belirli bir noktasına bağlı ve dışında söylenmiyor.

Hayatta kalan

Onu tutan hanelerde didukh ve hane değil belediye ve tarım etkinliğine dönüşmüş hasat şenlikleri.

Bütün anlamı taşıyan iki nesne çelenk ve demet ve ikisi de hâlâ yapılıyor.

Son demetin kesilip Noel’e kadar köşede bekletilmesi, bir yılın iki ucunu birbirine bağlıyor — hasat ile kışın ortası aynı nesneyle konuşuyor. Bunu açıklayamam. Fark ettiğim şey pratik: sezonun bittiğini işaretleyen bir tören, bir sonrakine kadar geçen süreyi de tanımlıyor. Sezonluk işlerde çalışan herkes bunun ne demek olduğunu bilir.