Kiev-Mohyla Akademisi ve öğrenmenin aktarımı

Kiev-Mohyla Akademisi on yedinci yüzyılda kuruldu ve bölgenin başlıca yükseköğretim merkezi oldu; Kilise Slavcasının yanı sıra Latince ve Yunanca öğreterek, dönemin Avrupa üniversitelerini örnek alan bir müfredatla.

Gerçekte ne yaptı

Devasa bir alanın idari ve ruhban sınıfını yetiştirdi. Mezunları Kiev’in çok ötesinde kiliselerde, kalemlerde ve okullarda görev aldı ve bir dönem, Avrupa bilgisinin — retorik, felsefe, teoloji, poetika — daha geniş bölgeye ulaştığı güzergâh oldu.

Bu belirli bir tarihsel işlev ve kurumun kendi duvarlarının ötesinde önemli olmasının nedeni: bir aktarım mekanizmasıydı ve bir süre başlıcasıydı.

Kapanış

On dokuzuncu yüzyılda bir ilahiyat akademisine dönüştürüldü ve olağan anlamda üniversite olmaktan çıktı. Bir bölgenin entelektüel merkezi olmuş bir kurum bir medreseye dönüştü ve gördüğü işlevin yerine bir şey konmadı.

Yeniden kuruluş

1991’de aynı binalarda üniversite olarak yeniden kuruldu; eski kurumun adını ve mirasını açıkça talep ederek.

Bir buçuk asırlık bir boşluktan sonra yeniden kurulan bir kurumun aynı kurum olup olmadığı, filozofların keyif aldığı bir soru. Pratikte talep gerçek bir şey yaptı: entelektüel geleneğin, barınağı olmadığı zamanlarda bile sürekli bir varlığı olduğunu ileri sürdü.

Bu kalıp burada neden tekrarlanıyor

Çünkü yerinden edilmiş üniversitelerle, yeniden kurulan kobzar repertuvarıyla ve yurt dışına kopyalanan arşivle aynı kalıp. Kaydın yeterince bir bölümü sağ kalırsa bir kurum kesintiye uğrayıp yeniden toplanabilir — ve bu arşiv o sonuca varmayı sürdürüyor, çünkü ülke bunu göstermeyi sürdürüyor.

Kapatılıp yeniden kurulan bir kurumun aradaki yılları nasıl aştığı, bu ülkede tekrar eden bir örüntü — ve bence taşıyıcı bina değil, insanların hafızası oluyor. Şirketlerde de böyle: bir yöntem, yazılı olmasa bile onu uygulamış insanlar varsa geri getirilebiliyor. Kesinti kalıcı olmuyor, kesintiden sonra kimsenin kalmaması kalıcı oluyor.