Tarım: Üyelik Sürecinin En Zor Fasıllarından Biri

Bütün müzakere fasılları içinde tarım, aritmetiğin kendisinin sorun olduğu fasıl ve bunu diplomatik değil açık söylemeye değer.

Neden zor

Ukrayna’nın devasa bir ekilebilir alanı, rekabetçi üretim maliyetleri ve çok büyük işletmelerin hâkim olduğu bir çiftlik yapısı var. Ortak tarım politikası desteği büyük ölçüde ekilen alana göre dağıtıyor.

Mevcut kuralları Ukrayna büyüklüğünde bir üyeye olduğu gibi uygulayın; bütçe aritmetiği tutmuyor: ya ortak bütçe hatırı sayılır biçimde büyüyecek ya mevcut alıcılara ödemeler düşecek. İkisi de siyaseten basit değil ve ikisi de kendi çiftçilerine hesap veren hükümetlerce tartışılmak zorunda.

Piyasa tarafı

Birkaç üye devletteki üreticiler tahılda, yağlı tohumda, kanatlıda ve şekerde Ukraynalı üreticilerin doğrudan rakibi. Kara yoluyla tahıl transitinde beliren sürtüşme çok daha büyük bir konuşmanın önizlemesiydi ve kusurlu biçimde yönetildi.

Çözümün muhtemel biçimi

Uzun geçiş dönemleri, doğrudan ödemelerin uzun yıllara yayılan kademeli girişi, belirli hassas ürünler için koruma mekanizmaları ve muhtemelen genişlemeden önce ya da onunla birlikte politikanın kendisinin reformu.

Önemli tarım üreticilerini içeren her önceki genişleme bu şekilde çözüldü. Yavaş ve aşağılayıcı değil; Birlik bunu hep böyle yaptı.

İki tarafa da söyleyeceğim

Ukraynalı üreticilere: geçiş uzun olacak ve gereklilikler gerçek olacak; bunlardan şikâyet etmek ikisini de kısaltmayacak.

Mevcut üyelere: bu ölçekte bir tarım üreticisinin Birlik içinde olması, gıda güvenliğinin açık bir politika kaygısı haline geldiği bir dünyada stratejik bir varlıktır. Uyum pahalı; alternatifi daha kötü.

İki tarafa da söyleyeceğim şey aynı: bu fasıl bir prensip meselesi değil bir geçiş takvimi meselesi. Ukrayna’nın ölçeği tartışılamaz bir gerçek, Avrupa üreticisinin endişesi de meşru; ikisi arasında müzakere edilecek şey hız. Ticarette de böyle çözülür — kota ve kademeli açılış, iyi niyetten daha işe yarar.