Yurt dışında çalışan Ukraynalılar

Burada yaşadığım sürenin çoğunda çok sayıda Ukraynalı yurt dışında çalıştı. Her şeyden önce Polonya, sonra Çekya, İtalya, Portekiz, Almanya ve ötesi. İnşaat, tarım, bakım işleri, lojistik ve giderek nitelikli meslekler.

Rakamlar neden güvenilmez

Çünkü büyük bölümü döngüseldi. Bir kişi Polonya’da bir sezon çalıştı, eve döndü, geri gitti. Bazıları izinliydi, bazıları değildi, bazıları aylık gidip geldi. Herhangi tek bir rakam, sürekli hareket eden bir şeyin anlık görüntüsünü tarif eder ve hiçbir kaynaktan kesin bir sayıya güvenmem.

Kayıp olduğu savı

En güçlü argüman budur ve düzgün kurulmalı. Gidenler orantısız biçimde çalışma çağında, sağlıklı, risk almaya istekli ve çoğu zaman nitelikli. Bu insanları ihraç eden bir ekonomi, en çok ihtiyaç duyduğu girdiyi ihraç ediyordur. Buradaki işverenler aynı kaynakçı için Polonya ücretiyle yarışıyor. Köyler onları yürütecek kuşağı kaybediyor.

Yalnızca kayıp olmadığı savı

İşçi dövizleri büyük ve doğrudan hanelere gidiyor, herhangi bir kurumdan geçmeden. Konut, eğitim ve küçük işletme kuruluşunu finanse ediyor ve hiçbir kalkınma programının ulaşmadığı yerlere ulaşıyor. Dönen bir işçi beceri, standart ve bir işyerinin nasıl işlemesi gerektiğine dair bir beklenti getiriyor; bu, katıldığı firmaları değiştiriyor.

Ayrıca göçün alternatifi memlekette istihdam değildi. Bu dönemin çoğunda işsizlik ya da geçimlikti.

Dengeyi ne belirliyor

Geri dönüp dönmemeleri; bu da ücret farkının daralmasına ve sıradan şeylere bağlı: konut, okul, sağlık, güvenlik. Göç ancak dönüş cazip olmaktan çıktığında kalıcı bir kayba dönüşür ve bu, doğa yasası değil bir politika sonucudur.

Bunu bir kayıp mı yoksa değil mi diye tartışmak, benim gözümde soruyu yanlış kurmak: giden kişi kaybedilmiş değil, sadece burada değil. Belirleyici olan, dönmenin mümkün olup olmadığı. Yurt dışında çalışıp burada ev alan, iş kuran ve çocuğunu okutan çok kişi tanıyorum — bağ koptuğunda kayıp oluyor, kopmadığında değil.