İşgücü Piyasası Sıkılaştı, Ücretler Yükseldi

Son yıllarda Ukrayna ekonomisindeki en sonuç doğurucu değişiklik bir politika değil. İşgücünün kıtlaşması.

Nasıl oldu

Aynı anda birkaç şey. Çok büyük bir dışa göç; önce ekonomik, sonra zorunlu. Çalışma çağındaki erkekleri sivil işgücünden çeken seferberlik. Zaten daralmakta olan bir demografik yapı; çünkü şimdi işgücüne giren kuşaklar 1990’ların sonundaki düşük doğum yıllarında doğdu. Ve insanları yerinden eden ama her zaman işlerin olduğu yere taşımayan iç yerinden edilme.

İşverenler ne yaptı

Ücretleri artırdılar; ilk ve en bariz tepki buydu, özellikle nitelikli zanaatlar, şoförler, kaynakçılar, makine operatörleri ve inşaattaki herkes için. Sonra ücret artırmak yetmemeye başlayınca işgücü kıt ekonomilerin yaptığı şeyleri yapmaya başladılar: daha önce düşünmeyecekleri insanları işe almak, hazır eleman aramak yerine eğitmek ve eller ucuzken elle yapmanın daha ucuz olduğu işleri otomatikleştirmek.

Kim kazandı

Tartışmasız işçiler; özellikle ücretlerin yıllardır takılı kaldığı alt uçta. Kadınlar gayriresmî olarak kapalı kalmış mesleklere girdi. Yaşlı çalışanlar daha uzun süre istihdamda kaldı. Bölgesel ücret farkları bir miktar daraldı; çünkü küçük bir şehirdeki işveren artık insanların orada daha aza çalışacağını varsayamıyor.

Ne gerektiriyor

İşgücü kıt bir ekonomi işçi ekleyerek büyüyemez; her işçiyi daha üretken kılarak büyümek zorundadır. Bu da sermaye ekipmanı, eğitim ve daha iyi yönetim demek — gösterişsiz şeyler.

Ayrıca insanları geri getiren her şeyin değerini yükseltiyor: konut, çalışan okullar, güvenlik. Geri dönüş göçü artık yalnızca insani değil, ekonomik bir politika sorusu.

İşgücü piyasasının döndüğünü ilan tarihinden değil, işe alım süresinden anladım: eskiden bir kaynakçı için bir hafta beklerdik, sonra üç ay bekler olduk. Bu değişim ücretten önce geldi ve ücret artışı onu takip etti. Bir işveren olarak öğrendiğim şu — dar bir piyasada rekabet maaşla değil, çalışma koşuluyla ve eğitimle yapılıyor.