Para Gönderen Değil, Yatırımcı Olarak Diaspora

Yurt dışındaki Ukraynalılar her yıl eve çok büyük tutarlar transfer ediyor. Neredeyse hiçbiri yatırıma dönüşmüyor. Bu fark kaçınılmaz değil ve birkaç ülke bunu bilinçle kapattı.

İşçi dövizi neden sermayeye dönüşmüyor

Çünkü bir projeye değil bir haneye gönderiliyor. Yurt dışında annesinin emekliliğini destekleyen biri bir tahsis kararı vermiyor; bir yükümlülüğü yerine getiriyor.

Ve çünkü araçlar yok. Varşova’daki bir Ukraynalı, birikimini bir Ukrayna işine koymak istese bir kur sorusu, bir hukuk sorusu, bir yönetişim sorusu ve ortada bariz bir ürün olmamasıyla karşılaşır. Çoğu insan bununla karşılaşınca bunun yerine bir daire alıyor — bu da bir tür yatırım ama mevcut en az üretken olanı.

Başka yerlerde ne işe yaradı

Diaspora tahvilleri: özellikle yurt dışındaki vatandaşlara satılan devlet ya da belediye borcu; çoğu zaman piyasa altı getiriyle, çünkü alıcı eve bağlantı karşılığında daha düşük getiriyi kabul ediyor. Birkaç ülke bu yolla hatırı sayılır tutarlar topladı.

Diaspora katılımlı, profesyonelce yönetilen yatırım fonları; böylece bir birey tek bir işletmeyi tek başına üstlenmek zorunda kalmıyor.

Memleket bölgesinde küçük işletme yatırımı için eşleştirme şemaları; göçün yoğun olduğu ülkelerde yaygın ve genellikle belediye düzeyinde yürütülüyor.

Ne gerektiriyor

Bir insanın başka bir ülkeden, elindeki para biriminde, kullandığı dilde okuyabileceği açıklamalarla on dakikada alabileceği araçlar. Bu, bir politika sorunundan çok bir ürün tasarımı sorunu.

Şimdi neden önemli

Yeniden inşanın özel sermayeye ihtiyacı var ve onu sağlamak için kişisel nedeni olan, şu anda düzgün biçimde istenmeyen birkaç milyon insan mevcut.

Havale gönderen kişi ile yatırım yapan kişi arasındaki fark, güven değil araç eksikliği: birincisi için telefon yeterli, ikincisi için avukat, muhasebeci ve bir yerel ortak gerekiyor. Kendi kurulumlarımda bu üçünü bulmak aylar aldı — yurt dışındaki biri için imkânsıza yakın. Bu boşluğu kapatan şey teşvik değil, hazır bir yapı olurdu.