Dijital Devlet: Kamu Hizmetlerinin Telefona Taşınması
Ukrayna, vatandaşa dönük en eksiksiz dijital devletlerden birini kurdu. İlginç olan uygulama değil; altında var olması gereken şey.
Bir ziyaretçiye genellikle telefon uygulaması gösterilir ve ehliyetle pasaportun onun içinde yaşadığı söylenir. Bu görünür katman ve gerçekten etkileyici, ama asıl başarı değil.
Önce neyin var olması gerekiyordu
Birbiriyle uyuşan siciller. Dijital bir devlet ancak nüfus sicili, tapu sicili, araç sicili, ticaret sicili ve vergi veri tabanı tek bir tanımlayıcıyla sorgulanabiliyor ve tutarlı yanıt veriyorsa mümkündür.
Son on yılın işinin çoğu o gösterişsiz katmana gitti: mükerrer kayıtları temizlemek, tanımlayıcılarda anlaşmak, bir kurumun diğerini kendi veri tabanının tamamını devretmeden sorgulamasını sağlayan değişim sistemini kurmak.
Sonra hukuki tanınma — dijital bir belgenin hukuken belge olması gerekir, belgenin resmi değil; yoksa görevliler kâğıt istemeye devam eder ve bütün iş tiyatroya döner.
Neden tuttu
Çünkü işlemden bir kişiyi çıkardı. Takdir yetkisi olan bir gişe memuru bir talep fırsatıdır; gece on birde çevrimiçi gönderilen bir form değildir. Yolsuzluk karşıtı etki bunun en güçlü argümanıydı ve bence bu kadar istekle benimsenmesinin de en güçlü nedeni.
Modelin doğru yaptığı
Hizmetler bakanlıklar etrafında değil yaşam olayları etrafında tasarlandı. Bir vatandaş “üç kurumla muhatap olmam gerek” diye düşünmez; “bir çocuk doğdu” diye düşünür. İkinci çerçeve etrafında kurmak bariz ve neredeyse hiç kimse yapmıyor.
Adı konmaya değer risk
Yoğunlaşma. Tek erişim noktası, teknik ya da siyasi tek arıza noktasıdır. Akıllı telefonu olmayanlar için ve sistemin çöktüğü gün için çevrimdışı yolların yaşaması gerekir — ve kâğıt yolu açık tutmak, tümüyle dijitalleşmiş bir bakanlığın hep tasarruf etmek isteyeceği bir para tutar.
Uygulamanın kendisinden çok, arkasındaki kayıtların temiz olması gerektiği doğru — bir sistem ancak beslendiği veri kadar iyi. Bunu şirket dijitalleşmesinde de yaşadım: stok programı, sayımı düzgün yapmıyorsanız işe yaramıyor. Adı konması gereken risk ise tek kanala bağımlılık; telefonu olmayan ya da çalışmayan vatandaş için ikinci bir yol her zaman kalmalı.
Bu analizi paylaş
Yorumlar