Yeniden kurulan sağlık finansmanı

Devralınan sağlık sistemi kurumları finanse ediyordu: bir hastane, kaç hasta tedavi ettiğinden ya da ne kadar iyi tedavi ettiğinden bağımsız olarak yatak ve personel sayısına göre para alıyordu.

Bu tasarım neden başarısız olur

Çünkü bakımı değil kapasiteyi ödüllendirir. Boş yataklı bir hastane, dolu olanla aynı finanse edilir; dolayısıyla hasta çekmek, kaliteyi artırmak ya da kimsenin kullanmadığı bir tesisi kapatmak için bir neden yoktur.

Ayrıca ülkenin ihtiyacından çok daha fazla yataklı ve çok daha az ekipmanlı bir sistem üretir; çünkü yatak fon çeker, ekipman çekmez.

Yerine ne geldi

Sağlayıcılarla sözleşme yapan ve verilen hizmet için ödeme yapan ulusal bir satın alma ajansı. Birinci basamak, kayıtlı hasta başına ödeniyor; bir vatandaşın aile hekimiyle imzaladığı beyanın önemi bu: parayı hareket ettiriyor.

Uzman ve hastane bakımı, yayımlanmış tarifelerle tanımlı paketler altında tedavi başına ödeniyor.

Sonuç olarak ne değişti

Hastaneler hiç yapmak zorunda kalmadıkları bir şeyi yapmaya, hasta için rekabet etmeye başladı. Hastası olmayan tesisler gelir kaybetti; bu, on yıllarca politika belgesinin üretemediği bir birleşmeyi zorladı.

Ve hastalar sahip olmadıkları bir seçim hakkı kazandı; çünkü para onları izliyor.

Zor kalan

Bazı alanlarda gerçek maliyeti karşılamayan tarifeler. Alternatif sağlayıcı olmadığı için rekabetin işleyemeyeceği kırsal tesisler. Ve bölgeye kıyasla düşük kalan maaşlarıyla bir işgücü; artık diğer her şeyin önündeki asıl kısıt bu.

Genel ders

Bir sisteme nasıl ödendiği, nasıl davrandığını herhangi bir talimattan güvenilir biçimde belirler. Ödemeyi değiştirin, davranış izler; ödemeyi bırakın, hiçbir miktarda politika bir şeyi değiştirmez.

Binayı değil tedaviyi finanse etmeye geçmek, ödeme biriminin değiştirilmesi — ve ödeme birimi değişince davranış değişiyor. Aynısını tedarikte gördüm: makine başına değil çalışan saat başına ödeme yapıldığında, bakım kendiliğinden iyileşiyor. Genel ders şu: neyi ölçüp ödüyorsanız, onu üretiyorsunuz.