Yerelleşme: haritayı değiştiren reform
Son on yılın reformları içinde etkilerini araba camından görebildiğim tek reform yerelleşme. Topluluklara kendi gelirlerini ve kendi kararlarını verdi ve komşu kasabalar arasındaki fark görünür hâle geldi.
Ukrayna, karar almaya değil idareye göre tasarlanmış bir yerel yönetim yapısı devraldı: binlerce minik köy meclisi; her biri bir şey yapamayacak kadar küçük, her biri başka yerde kararlaştırılan transferlere bağımlı.
Reform iki şey yaptı. Bu birimleri, işlevini görecek nüfusa ve vergi tabanına sahip daha büyük topluluklar hâlinde birleştirdi. Ve mali aritmetiği değiştirerek bu topluluklara, kendi topraklarında toplanan gelir vergisinden tanımlı bir pay ile kendilerinin belirlediği yerel vergileri verdi.
Gelir payı neden reformun kendisi
Önceden bir meclis, başkasının kararlaştırdığı bir bütçeyi idare ediyordu. Sonrasında bir topluluk, yerel istihdam artarsa artan bir gelir topluyordu. Bu tek değişiklik, yerel bir idareyi bir işletmenin açılıp açılmayacağıyla ilgilenen bir şeye çevirir.
Bunu siyaseten anlamadan önce ticari olarak fark ettim. Topluluk başkanları yol kaplaması, aydınlatma, su işleri ve okul yenilemesi için doğrudan tedarikçileri aramaya başladı; kendi parasıyla ve kendi ihalesiyle. Eski yapılardan daha sert pazarlık ediyorlardı, çünkü bütçe kendilerininkiydi.
Sahada nasıl görünüyor
Eşitsiz; dürüst cevap bu ve asıl mesele de bu. Bazı topluluklar parayı iyi kullandı — yeniden kaplanmış yollar, yenilenmiş okullar, çalışan sokak aydınlatması, il merkezine gitmeden belge alabildiğiniz işleyen bir idari hizmet merkezi. Bazıları kullanmadı. İki komşu topluluk arasında araba sürerken hangisinin hangisi olduğunu çoğu zaman kimse söylemeden anlarsınız.
Bu değişkenlik rahatsız edicidir ve yetki devrinin ürettiği şeydir. Alternatifi, merkezden kararlaştırılan tekdüze vasatlıktır; önceden olan da buydu.
Ticari sonuç
Kamu sektörüne bir şey satan herkes için muhatap haritası tamamen değişti. Artık kendi ihalelerini açık satın alma sistemi üzerinden yürüten yüzlerce bütçe sahibi topluluk var. Kapsanması daha fazla iş ve yerine geçtiğinden çok daha büyük bir pazar.
Bu reformun etkisini araba camından görebiliyor olmam abartı değil: aynı yolda, sınırın bir yanındaki kasabanın kaldırımı yenilenmiş, öbür yanındakinin değil — fark, gelir payının nerede kaldığı. Ticari sonucu da somut: artık ekipmanı belediyeye satıyorum, bakanlığa değil. Karar veren yer değişti ve satış süreci onunla birlikte değişti.
Bu analizi paylaş
Yorumlar