Reform programı yolun ortasında: işleyeni ilan edilenden ayırmak

Bir reform programını değerlendirmek için üç yıl yararlı bir aralık. Onu üreten siyasi koşulların hâlâ tanınabilir olacağı kadar erken, biçimsel kabulün uygulamaya dönüşmeye ya da dönüşememeye zaman bulacağı kadar geç.

Sicili üç kategoriye ayırmak örüntüyü görünür kılıyor.

Uygulanan ve işleyen

Elektronik kamu ihalesi. Tümüyle işler, zorunlu, şeffaf ve ölçülebilir tasarruf üretiyor. İşliyor; çünkü uyum otomatik — sistemin kendisi süreç ve sessizce dolanılabileceği takdire bağlı bir adım yok.

Bankacılık sektörü tasfiyesi. Tamamlandı, acı vericiydi ve finansal sistemin o günden bu yana yaptığı her şeyin temeli.

Enerji tarife reformu. Çok yüksek siyasi maliyetle uygulandı ve ekonomideki en büyük mali sızıntıyla en büyük arbitraj fırsatını aynı anda ortadan kaldırdı.

Merkez bankası bağımsızlığı ve enflasyon hedeflemesi. Kuruldu ve hükümet değişimleri boyunca korundu.

Mali yerelleşme. Hafife alınıyor ve en belirleyiciler arasında. Yerel yönetimler vergi gelirinden tanımlı bir pay ve harcama sorumluluğu aldı ve ortaya çıkan birleşik topluluklar, önceki yapının yapamadığı şeyleri yapabilir hâle geldi.

Kısmen uygulanan

Kamu yönetimi reformu. Yeni rekabetçi işe alım usulleri, bazı görevler için daha yüksek maaşlar ve yeni girenlerin niteliğinde gerçek bir iyileşme — aygıtın çoğunda değişmemiş bir kurumsal kültürle birlikte.

Sağlık finansmanı. Satın alma modeli kuruldu ve birinci basamak reformu işledi; hastane düzeyindeki yeniden yapılanma geride kaldı.

Teknik düzenleme uyumlaştırması. İstikrarlı ve her takvimden yavaş ilerliyor; kısıt mevzuat değil uygunluk değerlendirme altyapısı.

Yolsuzlukla mücadele mimarisi. Kurumlar var, yasal bağımsızlıkları var ve soruşturma üretiyorlar. Üst düzey davalarda mahkûmiyet oranları düşük kaldı ve nedeni, takılan her reformda beliren aynı neden.

Takılan

Yargı reformu. Birkaç farklı yaklaşımla denendi — güvenlik incelemesi, yeni mahkemeler, yeni atama usulleri — ve her seferinde yargıyı reforme etme mekanizmalarının yargıca yönetildiği gerçeğiyle bloke edildi.

Savcılık reformu. Aynı yapı, aynı sonuç.

Devlet işletmelerinin özelleştirilmesi. Defalarca ilan edildi, asgari düzeyde uygulandı. Engel, işletmelerin satışı yürütmesi gereken kişilere rant üretmesi.

Örüntü

Birinci kategorideki her reform yeni bir şey inşa edilerek uygulanabilirdi. Üçüncüdeki her reform, konumunu azalttığı kişilerin iş birliğini gerektiriyordu.

Bu tek ayrım tüm sicili tasnif ediyor ve dış desteğin miktarından, hükümetin yetkisinin gücünden veya mevzuatın teknik niteliğinden daha iyi bir öngörücü.

Sonrası için çıkarım

Bu göz önünde tutularak tasarlanmış bir program, mevcut kurumları dolanan önlemlere yoğunlaşır ve kurumsal reformu, kurumların kendisinde kuşaksal değişim gerektiren çok daha uzun vadeli bir proje olarak ele alırdı.

Bu rahatsız edici bir sonuç; çünkü takılan reformlar tam da hukuk devleti ve yatırım güvenliği için en çok önem taşıyanlar. Ama önerilen bir reformun hangi kategoriye düştüğünü tanımak, gerçekçi bir beklentiyle yinelenen bir hayal kırıklığı arasındaki fark.

Bir şirket için pratik versiyonu daha basit: birinci kategorideki reformlara güvenin, üçüncüdekilerin etrafından planlayın ve bir Ukrayna yatırımını, mahkeme reformunun yatırım ufku içinde geleceği varsayımıyla fiyatlamayın.

Bu arşivden ilgili

• ProZorro: açık ihale bir yabancı tedarikçi için gerçekte neyi değiştiriyor
• Sistemin kendisine dair bir seçim ve değişim yetkisinin yapabilecekleri ile yapamayacakları
• Seçimler ve yatırım: gerçekte ne değişir, ne değişmez
• Ukrayna Yıllık Değerlendirme 2017: büyüme dönüyor ve kısıt değişiyor

Kabul ile uygulama arasındaki farkı ölçmenin en basit yolu, bir işletmenin günlük deneyimi: kural değişti mi, yoksa sadece metin mi değişti. Benim tarafımda çalışan reformlar hep aynı özelliği taşıdı — bir kayıt tutuluyor ve o kayıt açık. Kayıt tutulmayan her reform, üç yıl sonra durmuş olanlar listesinde çıkıyor.